Co robić? Inspiruj się! Każdy przycisk to jakaś losowa inspiracja, która zaprogramuje Ciebie do postąpienia kroku ku rozumieniu świata, Wielkości i poczuciu kontroli naw własnym życiem.
Podpowiedź: Wylosuj pakiet sentencji z wybranymi parametrami. Głębia (deepness) to siła zmuszająca do zastanowienia, wyznaczona subiektywnie przez autora Gavagai.
Muszę, nim umrę,
znaleźć jakiś sposób
wypowiedzenia tego co we mnie najistotniejsze,
czego nigdy dotąd nie powiedziałem,
a co nie jest ani miłością, ani nienawiścią,
ani litością, ani pogardą,
ale prawdziwym tchnieniem życia,
nieokiełznanym i pochodzącym gdzieś z głębi,
a wnoszącym w ludzkie życie
bezkresną przestrzeń
i przeraźliwą, beznamiętną siłę
będącą czymś ponadludzkim.
Narody, które upadną walcząc, powstaną ponownie. Ale te, które pokornie skapitulują, są skończone. Jeśli długa historia naszej wyspy ma się skończyć, niech więc tak się stanie tylko gdy będziemy leżeć dławiąc się własną krwią.
Widziałem rzeczy, które wam, ludziom, nawet się nie śniły. Okręty sunące ku ramionom Oriona. Oglądałem strumienie elektronów skrzące w wiecznym mroku bramy Tennhausera. Wszystkie te chwile rozpłyną się w wieczności. Jak łzy wśród deszczu.
Człowiek żyje w świecie idei. Każdy fenomen jest tak złożony, że człowiek nie jest w stanie zrozumieć go w całości. Wyodrębnia więc pewne cechy danego zjawiska tworząc nową ideę, a potem przedstawia ideę jakimś symbolem, słowem lub symbolem matematycznym. Ludzkie działania są niemal całkowicie reakcją na symbole. Kiedy myślimy, pozwalamy symbolom działać na inne symbole w pewien ustalony sposób – zgodnie z zasadami logiki lub matematyki. Jeśli symbole zostały wyodrębnione tak, że pod względem budowy są podobne do fenomenu, który reprezentują i jeśli działania na symbolach są podobne do budowy i porządku działań tego fenomenu w rzeczywistym świecie, jesteśmy psychicznie zdrowi. Jeśli nasze logiczno-matematyczne lub słowne symbole zostały źle dobrane, nie jesteśmy psychicznie zdrowi.
Trzeba tylko pobyć w otoczeniu chorych i przygnębionych i zadać sobie pytanie, czy wymowne skargi i żałosne jęki, popisywanie się nieszczęściem nie mają w istocie na celu zadawać ból obecnym [...] litość [...] im uświadamia, że pomimo całej swojej słabości mają wciąż jedną przynajmniej władzę, władzę zadawania bólu.
Jesteś tym, czym są napędzające cię z głębi pragnienia. A jakie są te pragnienia, taka jest twoja wola. Jaka jest twoja wola, takie uczynki. A jakie uczynki, takie przeznaczenie.
Tam pracowaliśmy, przeglądając mitologię, zaokrąglając bajkę tu i tam, i budując zamki w powietrzu, dla których ziemia nie dała żadnego godnego fundamentu.
Nie przejmuj się, gdy zarzucą Ci, że budujesz zamki w powietrzu. To jest właśnie miejsce, w którym powinno się je stawiać. Potem wystarczy, że dobudujesz im fundamenty.
O kiepskich książkach SF: Zapewne doszło do nieporozumienia. Autorzy niby-naukowych bajek dostarczają publiczności tego, czego ona pragnie: truizmów, obiegowych prawd, stereotypów, dostatecznie przebranych, udziwacznionych, aby odbiorca mógł jednocześnie pogrążyć się w bezpiecznym zdziwieniu i pozostać nie wytrąconym ze swojej życiowej filozofii. Jeśli istnieje w kulturze postęp, to pojęciowy przede wszystkim, a tego literatura, zwłaszcza fantastyczna, nie tyka.
Przy pierwszym ogniwie powstaje łańcuch. Pierwsza wypowiedź krytykowana, pierwsza myśl zakazana, pierwsza odmowa wolności... wciska nas w łańcuchy -- nieodwołalnie.
Toast za szalonych. Odstających. Buntowników. Wichrzycieli. Okrągłe kołki w kwadratowych otworach. Ci, którzy inaczej widzą. Nie lubią zasad. I nie uznają status quo. Można ich cytować, nie zgadzać się z nimi, gloryfikować lub szkalować. Jedyną rzeczą, której nie możesz zrobić, jest ignorowanie ich. Bo to oni zmieniają rzeczy. Pchają rasę ludzką do przodu. I chociaż niektórzy mogą ich postrzegać jako szalonych, my widzimy geniusz. Ponieważ ludzie, którzy są wystarczająco szaleni, by myśleć, że mogą zmienić świat, są tymi, którzy to robią.
Rozsądny człowiek dostosowuje się do świata: nierozsądny człowiek uparcie próbuje dostosować świat do siebie samego. Dlatego cały postęp zależy od ludzi nierozsądnych.
Kluczowe papiery zademonstrują swoją witalność poprzez spontaniczne przemieszczenie się z miejsca, w którym je zostawiłeś, do miejsca, w którym nie możesz ich znaleźć.
Słyszymy ciągle, że [od czasów greckich] filozofia nie zrobiła żadnych postępów [...]. Powodem jest to, że nie zmienił się nasz język i podsuwa nam wciąż te same pytania. Dopóki czasownika "być" jak czasowników „jeść” i „pić” [...], będziemy się stale rozbijać o te same przeszkody, przypatrując się światu w konfuzji.
To, co człowiek widzi, zależy zarówno od tego, na co patrzy, jak i od tego, co nauczył się dostrzegać w swym dotychczasowym doświadczeniu wizualnym i pojęciowym.
Przemierzałem świat w poszukiwaniu wyjaśnień zjawisk, których nie rozumiałem. Skąd brały się muszle na szczytach gór. Dlaczego kamień rzucony na wodę tworzy okręgi fal, i dlaczego ptak utrzymuje się w powietrzu. Te pytania wypełniały moje myśli przez całe życie.
Stań przed faktem jak małe dziecko. Bądź gotów porzucić wszystkie dotychczasowe teorie, krocz pokornie drogą, którą wskazuje Natura. Inaczej – niczego się nie nauczysz.
Błyskawica zalśniła w mroku: drzewo zostało oświetlone, pies drgnął, człowiek zamyślił się. To trzy granice bytu, które na próżno staralibyśmy się pomieszać.
Celem sztuki jest odsłonięcie pytań, które zostały zasłonięte przez odpowiedzi. (Parafraza: Artysta . . . musi dążyć do serca każdej odpowiedzi i ujawnić pytanie, którą ta odpowiedź skrywa.)
Wojna nie jest przekleństwem wpisanym w ludzką naturę: jest przekleństwem wpisanym w życie. Nie ucieknie się od wojny, ponieważ wojna jest częścią życia.
Nie ma znaczenia, co mówi prasa. Nie ma znaczenia, co mówią politycy i tłumy. Nie ma znaczenia, czy cały kraj uzna, że coś złego jest czymś słusznym. Naród ten opierał się przede wszystkim na jednej zasadzie: wymogu, byśmy bronili tego, w co wierzymy, bez względu na szanse czy konsekwencje. Kiedy tłum i prasa albo cały świat każą ci się przesunąć, twoim zadaniem jest wrosnąć w ziemię niczym drzewo obok rzeki prawdy i powiedzieć całemu światu „Nie, to ty się przesuń.”
Cnota milczenia [...] Mówić o rzeczach błahych to siłą rzeczy myśleć o rzeczach błahych. No a mówić o rzeczach poważnych? Niestety to zbyt często odbierać im żywotność, ich siłę, ich zdolność krzewienia się w duszy.
Gavagai.pl